Drzwi fioletowe - Tomasz Jastrun - "Brwi"

Dotknąłem

Pękniętą wargą

Jej ust

I nic się nie stało

Nie uderzyła mnie w twarz 

Jej oczy nie zmieniły koloru 

Tylko brwi

Uniosły się jak skrzydła ptaka 

Który nie wie

Zostać

Czy odlecieć

Autor: Tomasz Jastrun

Drzwi fioletowe - "Skrzynka pocztowa"

W małym alpejskim miasteczku Varena

Szedłem pod górę

Gwiazdy otwierały drogę

Z ciosanego kamienia

Minąłem skrzynkę pocztową

Jej wąskie usta

Przypominały mi

Jak smakuje samotność

Co z tego że znam

Swoje imię i adres

Nadal nie wiem 

Po co zostałem wysłany

/Tomasz Jastrun/

Drzwi fioletowe - "Niespotkanie"

Nawet nasze niespotkanie

Ma już tylko ślady dawnej urody 

Biegnie tym śladem mój pies 

Kulejąc na obie nogi

Miejsce gdzie nadaremno czekam 

Porosło szczeciną brody 

Marszczy się skóra

Nie przytulonego policzka 

Zapach twoich włosów

Osiada kurzem

Na nie narodzonych liściach

Stoję przy umówionej ulicy 

Już tyle lat

I nadal czuję w ustach 

Smak nie pocałunku

I widzę oczekiwanie które się dłuży 

Jak czarna skórzana rękawiczka 

Która wypada z okna domu 

Gdzie od lat nikt już nie mieszka

Drzwi fioletowe - "Uśmiech"

Chciałbym

Zamieszkać w kąciku 

Twoich ust

Abyś nagle

Zmarszczyła mnie

Swoim uśmiechem

Tak pogodzę się

Ze starością

Drzwi fioletowe - "Na łące"

Jastrun znowu... ;)

Nigdy nie mów

Mam czas

To czas ma nas

Leże na łące

Zjadam

Twój pocałunek

Prawda, że mądrze o tym czasie :)
Niektórych okazji nie należy odkładać na później... później to przestrzeń niespodziewanych kataklizmów ;)

Drzwi fioletowe - "Pyłek"

Drzwi fioletowe - "Puste miejsca"

Jeszcze raz Jastrun, być może na koniec...

Puste miejsca

Za długo trzymaliśmy się za ręce

I poranione są nasze dłonie

Zbyt wiele było słów martwych

I już nie mamy sobie nic do powiedzenia

Zamiast kwiatów rosną w naszych doniczkach

Puste miejsca o dużych liściach

Gdy pada na nie promień słońca

Prześwitują żyły i powieki

A jednak za krótko tuliliśmy się do siebie

Za mało było szeptów i krzyków

Za mało w nas ciepła dla naszych roślin

Które pną się na przekór niebytom

I skąd wokół tyle krwi zabitych malin

Tu gdzie nikt niczego nie zrywał

Drzwi fioletowe - "Mur"

Ręce kobiet

Które dotykały mnie 

Nie ma ich

Pocałunki nie zostawiły śladów 

Jak łapki ptaków na kamieniu

I nie wiem jak udało mi się 

Zatrzymać ciepło tamtego popołudnia 

Kiedy siedzieliśmy daleko od siebie 

Chociaż na wyciągnięcie ręki

W milczeniu którego cegły liczyłem 

Myląc się nieustannie

Tomasz Jastrun "popełnił" wiersz o czymś ważnym w relacjach... 

o trwaniu w pełnym przejęcia milczeniu... przy drugiej osobie,

ile ważniejsze to jest niż nie jedna "..................." (można sobie tu wpisać dowolnie wg uznania)

Pamiętamy jeszcze o tych momentach?
Pamiętamy jeszcze o ciszy, która nie krępuje choć boimy się ją przerwać?
Pamiętamy jeszcze jak banalne wydają się być wtedy każde słowa?

Pamiętajmy... choć to w nie modne ;)

Drzwi fioletowe - "Granica"

Granica

Dni które nas dzielą
Są jak schody
Po których wbiegnę
świeżym letnim popołudniem
Do jej domu
Usiądę przy stole
Naprzeciw
I pić będziemy złotą herbatę
Z dwóch czułych szklanek
A potem spróbuję
Jeżeli starczy mi odwagi
Przekroczyć zieloną granicę
Jej oczu i dojść
Aż do warg
Swoimi wargami
W pokoju gdzie przyczaił się zegar
Koszula jej męża
Wisi ukrzyżowana na krześle
I rosną bezszelestnie kwiaty
Które patrzą na nas
Szeroko otwartymi oczami

Jeszcze jeden ukłon w stronę Pana Tomasza, za opisanie tego momentu małej odwagi, 

która w relacjach urasta do czynu heroicznego - pamiętacie jeszcze jak smakuje 

TAKI pocałunek?

Drzwi fioletowe - "Przed snem"

Kolejnym wierszem Jastruna którego próżnie szukałem w necie jest "Przed snem". Znalazłem co prawda wiersz o tym tytule Jastruna ale inny.

Ten jest mi jakoś bliski, nie żebym miał jakąś obsesję na punkcie przemijania, ale dostrzegam w nim pewien wyrzut sumienia względem samego siebie, względem tego, że ten "ja" którego widzą inni nie sprostał oczekiwaniom, nie pokazał wszystkiego najlepszego co ma i z jakiegoś powodu jest mu przykro...

"Przed Snem"

Lustro

W nim zwierzątko

Mojej twarzy

przyłapane na starzeniu się

Chce uciekać

Widzi że nie ma gdzie

Zaszywa się w kącie

Gotowe do walki

Po chwili

Już pokorne

Pozwala sobie myć zęby

Czesać siwą sierść

I odchodzi szeptem

W suchy liść snu

Ten wiersz przypomina mi, że czasem

warto zrobić krok w nie zwykłym dla swojej natury kierunku, żeby zwierzątko twarzy miało jakiś kontrargument ;)

Drzwi fioletowe - "Przebudzenie bez Ciebie"

Dziś kolejny mój ulubiony autor... Tomasz Jastrun. Uwielbiam to jak niewiele słów potrzebuje, żeby oddać coś ważnego, ciekawego, istotnego, takiego :)

Na porannej pościeli

Zapach perfum
Jakby przez noc wyrosło
Białe pole konwalii

Ciebie już nie ma
Całe są tylko oczy
Osobno fragment biodra
I stopa

Gdyż nie ma większej rzeźni
Niż pamięć